Storythai

ถ้าเป็นคนที่เรารู้จักดี
เส้นแบ่งมันก็บางมาก.

.

.

ข่มขืน หรือ สมยอม?

.

.

.

เราไม่ยอมแล้วทำอะไรได้มั้ย
ในเมื่อเรา.............รู้จักกันดี

.

.

.

อย่าทำร้ายกัน
ฉันทรมาน

*ไปดูรักสามเศร้ามา  รู้สึกหดหู่
หนังไม่ได้ซึ้ง แต่หดหู่ ดูแล้วเศร้าแบบห่อเหี่ยว
เนื้อเรื่องไม่มีอะไรน่าสนใจเป็นพิเศษ
แต่บทพูด........เจ๋งมาก

ไปดูกันนะ

ถ้าเป็นคนที่เรารู้จักดี
เส้นแบ่งมันก็บางมาก.

.

.

ข่มขืน หรือ สมยอม?

.

.

.

เราไม่ยอมแล้วทำอะไรได้มั้ย
ในเมื่อเรา.............รู้จักกันดี

.

.

.

อย่าทำร้ายกัน
ฉันทรมาน

*ไปดูรักสามเศร้ามา  รู้สึกหดหู่
หนังไม่ได้ซึ้ง แต่หดหู่ ดูแล้วเศร้าแบบห่อเหี่ยว
เนื้อเรื่องไม่มีอะไรน่าสนใจเป็นพิเศษ
แต่บทพูด........เจ๋งมาก

ไปดูกันนะ

ยินดีต้อนรับน้องหมาทุกตัว
เข้าสู่บ้านหลังใหม่
บ้านที่มีแต่ความรัก  ความห่วงใย
เธอจะมีเพื่อน
เธอจะไม่เหงา
เธอจะได้กินอาหารอร่อยๆ
เธอจะได้อยู่บ้านที่สะอาดๆ

พวกเธอหลายตัว
มองหน้าเราด้วยความหวาดกลัวบ้าง
ดุร้ายบ้าง
ระแวงเพื่อนร่วมห้องบ้าง

ไม่ต้องกลัวนะ
ไม่ต้องกลัว..........
พี่หมอทุกคนรักเธอ
และสัญญว่าจะดูแลเธออย่างสุดความสามารถ
ให้สมกับที่เธอเป็น................

"สัตว์ทดลอง"

** วันนี้ได้สัตว์ทดลองมาใหม่ เป็นน้องหมาสีดำ ตัวโต เป็นมิตรอย่างยิ่ง
ขอบคุณนะ........ขอบคุณที่อุทิศชีวิต เพื่อช่วยเหลือสัตว์โลกอีกหลายชีวิต
(ถึงกูจะไม่ได้เก่งพอที่จะช่วยอะไรได้มากก็เถอะ แต่ก็ดีกว่าไม่ได้ทำอะไรเลย)

ถ้าเป็นคนที่เรารู้จักดี
เส้นแบ่งมันก็บางมาก.

.

.

ข่มขืน หรือ สมยอม?

.

.

.

เราไม่ยอมแล้วทำอะไรได้มั้ย
ในเมื่อเรา.............รู้จักกันดี

.

.

.

อย่าทำร้ายกัน
ฉันทรมาน

*ไปดูรักสามเศร้ามา  รู้สึกหดหู่
หนังไม่ได้ซึ้ง แต่หดหู่ ดูแล้วเศร้าแบบห่อเหี่ยว
เนื้อเรื่องไม่มีอะไรน่าสนใจเป็นพิเศษ
แต่บทพูด........เจ๋งมาก

ไปดูกันนะ

ยินดีต้อนรับน้องหมาทุกตัว
เข้าสู่บ้านหลังใหม่
บ้านที่มีแต่ความรัก  ความห่วงใย
เธอจะมีเพื่อน
เธอจะไม่เหงา
เธอจะได้กินอาหารอร่อยๆ
เธอจะได้อยู่บ้านที่สะอาดๆ

พวกเธอหลายตัว
มองหน้าเราด้วยความหวาดกลัวบ้าง
ดุร้ายบ้าง
ระแวงเพื่อนร่วมห้องบ้าง

ไม่ต้องกลัวนะ
ไม่ต้องกลัว..........
พี่หมอทุกคนรักเธอ
และสัญญว่าจะดูแลเธออย่างสุดความสามารถ
ให้สมกับที่เธอเป็น................

"สัตว์ทดลอง"

** วันนี้ได้สัตว์ทดลองมาใหม่ เป็นน้องหมาสีดำ ตัวโต เป็นมิตรอย่างยิ่ง
ขอบคุณนะ........ขอบคุณที่อุทิศชีวิต เพื่อช่วยเหลือสัตว์โลกอีกหลายชีวิต
(ถึงกูจะไม่ได้เก่งพอที่จะช่วยอะไรได้มากก็เถอะ แต่ก็ดีกว่าไม่ได้ทำอะไรเลย)

วันนี้ได้ฤกษ์มาขยายความ
อัพยาวเอาโล่...
ใครใคร่อ่าน......อ่าน
ใครไม่ใคร่อ่าน......ก็ไม่เป็นไร

เหตุเกิดเพราะโลกนี้มีสิ่งมหรรศจรรย์ที่เรียกว่า "MSN"
ที่ทำให้คนเราคุยกันผ่านตัวอักษรได้โดยที่ไม่ต้องรู้จักกัน ไม่เห็นหน้ากัน
เริ่มเรื่องดูเหมือน MSN สื่อรักธรรมดา
แต่คนอย่างกุลชลี คงไม่หารักแท้ทาง MSN
โดยการให้ e-mail ใครมั่วซั่ว หรือ แอดใครส่งเดชอย่างแน่นอน

เพื่อน......
ฉันแอด e-mail เพื่อนคนนึงในคณะ
แต่เมื่อทักมันไป  คนที่ตอบกลับมากลับพูดจาเพราะกว่าที่ควรจะเป็น

"อีน้อยโหน่ง มึงทำอะไรอยู่วะ"
"สวัสดีครับ"
"อีห่า มึงจะพูดเพราะกับกูทำไมเนี่ย"
"ขอโทษครับ คุณเป็นใครครับ"
"กูจอยไง อียาย อะไรเนี่ย มึงอย่ามาอำกู"
"ขอโทษครับ ผมไม่ใช่เพื่อนคุณ!!"

อึ้ง..........

"ขอโทษค่ะ...ขอโทษๆๆๆ"

กูรีบขอโทษเป็นพัลวัล
เอ๋อแดกชั่วครู่ แล้วเมลที่กูได้มานี่มันไม่ใช่อียายรึไงวะ
แล้วกูจะทำยังต่อไปเนี่ย ทักเค้าซะสถุน
การพูดคุยก็ดำเนินต่อไป.............
เริ่มเข้าสู่โหมดสุภาพ
บทสนทนาดำเนินไปด้วยรอยยิ้ม
เออ ผู้ชายคนนี้น่ารักแฮะ
คุยไปเรื่อยๆ.....เรื่อยๆ...........และเรื่อยๆ
จนฉันกลายเป็นคนติด MSN โดยไม่รู้ตัว

เป็นระยะเวลานานพอควรที่เราคุยกันแบบนี้
มีครั้งนึงที่พี่เค้าไปดูงาน แล้วซื้อขนมส่งมาฝาก
ปลื้มครับ....คนไม่เคยเห็นหน้า ยังอุตส่ามีน้ำใจซื้อของมาฝาก
แต่ต่อมา พักหลังๆก็ไม่ได้คุยกัน
ฉันเรียน พี่แกก็ทำงาน ไม่มีเวลา

จนบัดนี้ ผ่านมา 2ปี ที่เรารู้จักกัน
ไม่อยากจะเชื่อ!!!!!!!
ฉันคุยกับผูชายที่ไม่เคยเจอกัน เป็นเวลากว่าสองปี
รู้เพียงแต่ว่า

เป็นสถาปนิก จบลาดกระบัง
เป็นคนจีน ขาว ตี๋
ทำงานอยู่แถวดุสิต
บ้านอยู่พระประแดง
ยังไม่แต่งงาน
และที่สำคัญ  อายุ 38!!

ฉันครุ่นคิดว่า คนที่อายุขนาดนี้แล้วมานั่ง online MSN นี่จะเป็นคนยังไงนะ
รู้ตัวอีกที.............ฉันก็รู้สึกดีไปซะแล้ว

ก่อนเปิดเทอมไปกรุงมา
ไปจัดการธุระเล็กน้อย
เลยออนไลน์ที่ห้องเพื่อน
ปรากฏว่าเจอพี่คนนี้ครับ
หลังจากที่ไม่ได้คุยกันมาเป็นปี
ในใจแอบตื่นเต้นเล็กน้อย

"สวัสดีค่ะ"
"สวัสดีครับ ไม่ได้เจอกันตั้งนานนะครับ"
"ค่ะ..คิดถึงนะคะเนี่ย"

เราเปิดบทสนทนาอย่างเมามัน
แย่งกันพูด แย่งกันพิมราวกับแป้นจะพัง
ก็ยังคงรู้สึกอบอุ่น
ไม่ได้คุยกันนานแค่ไหน ผู้ชายคนนี้ก็ยังคงอความอบอุ่นไว้ได้เสมอ
สุดท้ายแล้ว บทสนทนาทั้งหลายแหล่ ก็จบลงที่การ "นัดกินข้าว"
โอววววว  ไม่อยากจะเชื่อ "นัดเจอคนใน MSN"
แลดูเป็นเรื่องน่ากลัว เลวร้าย และเสี่ยงอันตรายอย่างยิ่ง
เด็กๆ ไม่ควรเอาเป็นตัวอย่าง
ฉันเองก็บรรลุนิติภาวะมาหลายปีแล้ว
ทำไมถึงตัดสินใจแบบนี้นะ

"แล้วจอยจะเป็นอะไรมั้ยคะเนี่ย"
"โอย ไม่เป็นไรครับ พี่รับรอง"
(( แม่งรับรอง แล้วเอาอะไรมารับรองวะเนี่ย))
ในใจสับสน กังวล ลังเล คิดหนัก
เอาก็เอาวะ ไปก็ไป มันคงไม่เป็นไรมั้ง

2ทุ่มกว่าๆ

"พี่อยู่ข้างล่างแล้วนะครับ"
"ค่ะๆ"
เดินลงไป ใจเต้นตุ้มๆต่อมๆ

HONDA ACCORD มาจอดอยู่หน้าหอ
พร้อมกับผู้ชายหน้าตี๋ ขาว สูง ใส่แว่นเปิดประตูออกมารับ
"สวัสดีครับ"
โอวว พี่น้อง แม่ง ดูดีกว่าที่คิดไว้มากมาย
หน้าเด็กกว่าอายุมากๆ
ถ้าไม่รู้นี่นึกว่า 29-30 เลยนะ

ขับรถออกไปกินข้าว
เดินข้าวสาร
จบลงด้วยไปกินเหล้า!!!

เสี่ยงอันตรายป็นอย่างยิ่ง
แต่ทั้งหมดนี้ กูเป็นคนเสนอเอง
แรงจริงๆ ผู้หญิงคนนี้
นาทีนั้น แม่ง.....หล่อ รวย ดูดี มีสกุล........กูยอม!!!

ปรากฏว่าผิดคาดครับ!!
พี่เค้าไม่ทำอะไรกูเลยแม่แต่น้อย
ไม่แม้แต่จะพูดจาม่อกู
ไม่แตะต้องกูซักนิด
ในใจคิด รังเกียจกูป่าววะ

ได้ใจครับ
ได้ใจกุลชลีไปเต็มๆ
ประทับใจอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน
ทั้งๆที่เขาอาจะหลอกให้กูตายใจก็ได้

แต่ตอนนี้ก็............รักได้อีกเลย ที่รัก !!!!!

เรื่องนี้มันยังมีความคืบหน้าต่อไปอีก ว่างๆมาจะเล่าใหม่

อัพยาวเอาโล่จริงๆ

ถ้าเป็นคนที่เรารู้จักดี
เส้นแบ่งมันก็บางมาก.

.

.

ข่มขืน หรือ สมยอม?

.

.

.

เราไม่ยอมแล้วทำอะไรได้มั้ย
ในเมื่อเรา.............รู้จักกันดี

.

.

.

อย่าทำร้ายกัน
ฉันทรมาน

*ไปดูรักสามเศร้ามา  รู้สึกหดหู่
หนังไม่ได้ซึ้ง แต่หดหู่ ดูแล้วเศร้าแบบห่อเหี่ยว
เนื้อเรื่องไม่มีอะไรน่าสนใจเป็นพิเศษ
แต่บทพูด........เจ๋งมาก

ไปดูกันนะ

ยินดีต้อนรับน้องหมาทุกตัว
เข้าสู่บ้านหลังใหม่
บ้านที่มีแต่ความรัก  ความห่วงใย
เธอจะมีเพื่อน
เธอจะไม่เหงา
เธอจะได้กินอาหารอร่อยๆ
เธอจะได้อยู่บ้านที่สะอาดๆ

พวกเธอหลายตัว
มองหน้าเราด้วยความหวาดกลัวบ้าง
ดุร้ายบ้าง
ระแวงเพื่อนร่วมห้องบ้าง

ไม่ต้องกลัวนะ
ไม่ต้องกลัว..........
พี่หมอทุกคนรักเธอ
และสัญญว่าจะดูแลเธออย่างสุดความสามารถ
ให้สมกับที่เธอเป็น................

"สัตว์ทดลอง"

** วันนี้ได้สัตว์ทดลองมาใหม่ เป็นน้องหมาสีดำ ตัวโต เป็นมิตรอย่างยิ่ง
ขอบคุณนะ........ขอบคุณที่อุทิศชีวิต เพื่อช่วยเหลือสัตว์โลกอีกหลายชีวิต
(ถึงกูจะไม่ได้เก่งพอที่จะช่วยอะไรได้มากก็เถอะ แต่ก็ดีกว่าไม่ได้ทำอะไรเลย)

วันนี้ได้ฤกษ์มาขยายความ
อัพยาวเอาโล่...
ใครใคร่อ่าน......อ่าน
ใครไม่ใคร่อ่าน......ก็ไม่เป็นไร

เหตุเกิดเพราะโลกนี้มีสิ่งมหรรศจรรย์ที่เรียกว่า "MSN"
ที่ทำให้คนเราคุยกันผ่านตัวอักษรได้โดยที่ไม่ต้องรู้จักกัน ไม่เห็นหน้ากัน
เริ่มเรื่องดูเหมือน MSN สื่อรักธรรมดา
แต่คนอย่างกุลชลี คงไม่หารักแท้ทาง MSN
โดยการให้ e-mail ใครมั่วซั่ว หรือ แอดใครส่งเดชอย่างแน่นอน

เพื่อน......
ฉันแอด e-mail เพื่อนคนนึงในคณะ
แต่เมื่อทักมันไป  คนที่ตอบกลับมากลับพูดจาเพราะกว่าที่ควรจะเป็น

"อีน้อยโหน่ง มึงทำอะไรอยู่วะ"
"สวัสดีครับ"
"อีห่า มึงจะพูดเพราะกับกูทำไมเนี่ย"
"ขอโทษครับ คุณเป็นใครครับ"
"กูจอยไง อียาย อะไรเนี่ย มึงอย่ามาอำกู"
"ขอโทษครับ ผมไม่ใช่เพื่อนคุณ!!"

อึ้ง..........

"ขอโทษค่ะ...ขอโทษๆๆๆ"

กูรีบขอโทษเป็นพัลวัล
เอ๋อแดกชั่วครู่ แล้วเมลที่กูได้มานี่มันไม่ใช่อียายรึไงวะ
แล้วกูจะทำยังต่อไปเนี่ย ทักเค้าซะสถุน
การพูดคุยก็ดำเนินต่อไป.............
เริ่มเข้าสู่โหมดสุภาพ
บทสนทนาดำเนินไปด้วยรอยยิ้ม
เออ ผู้ชายคนนี้น่ารักแฮะ
คุยไปเรื่อยๆ.....เรื่อยๆ...........และเรื่อยๆ
จนฉันกลายเป็นคนติด MSN โดยไม่รู้ตัว

เป็นระยะเวลานานพอควรที่เราคุยกันแบบนี้
มีครั้งนึงที่พี่เค้าไปดูงาน แล้วซื้อขนมส่งมาฝาก
ปลื้มครับ....คนไม่เคยเห็นหน้า ยังอุตส่ามีน้ำใจซื้อของมาฝาก
แต่ต่อมา พักหลังๆก็ไม่ได้คุยกัน
ฉันเรียน พี่แกก็ทำงาน ไม่มีเวลา

จนบัดนี้ ผ่านมา 2ปี ที่เรารู้จักกัน
ไม่อยากจะเชื่อ!!!!!!!
ฉันคุยกับผูชายที่ไม่เคยเจอกัน เป็นเวลากว่าสองปี
รู้เพียงแต่ว่า

เป็นสถาปนิก จบลาดกระบัง
เป็นคนจีน ขาว ตี๋
ทำงานอยู่แถวดุสิต
บ้านอยู่พระประแดง
ยังไม่แต่งงาน
และที่สำคัญ  อายุ 38!!

ฉันครุ่นคิดว่า คนที่อายุขนาดนี้แล้วมานั่ง online MSN นี่จะเป็นคนยังไงนะ
รู้ตัวอีกที.............ฉันก็รู้สึกดีไปซะแล้ว

ก่อนเปิดเทอมไปกรุงมา
ไปจัดการธุระเล็กน้อย
เลยออนไลน์ที่ห้องเพื่อน
ปรากฏว่าเจอพี่คนนี้ครับ
หลังจากที่ไม่ได้คุยกันมาเป็นปี
ในใจแอบตื่นเต้นเล็กน้อย

"สวัสดีค่ะ"
"สวัสดีครับ ไม่ได้เจอกันตั้งนานนะครับ"
"ค่ะ..คิดถึงนะคะเนี่ย"

เราเปิดบทสนทนาอย่างเมามัน
แย่งกันพูด แย่งกันพิมราวกับแป้นจะพัง
ก็ยังคงรู้สึกอบอุ่น
ไม่ได้คุยกันนานแค่ไหน ผู้ชายคนนี้ก็ยังคงอความอบอุ่นไว้ได้เสมอ
สุดท้ายแล้ว บทสนทนาทั้งหลายแหล่ ก็จบลงที่การ "นัดกินข้าว"
โอววววว  ไม่อยากจะเชื่อ "นัดเจอคนใน MSN"
แลดูเป็นเรื่องน่ากลัว เลวร้าย และเสี่ยงอันตรายอย่างยิ่ง
เด็กๆ ไม่ควรเอาเป็นตัวอย่าง
ฉันเองก็บรรลุนิติภาวะมาหลายปีแล้ว
ทำไมถึงตัดสินใจแบบนี้นะ

"แล้วจอยจะเป็นอะไรมั้ยคะเนี่ย"
"โอย ไม่เป็นไรครับ พี่รับรอง"
(( แม่งรับรอง แล้วเอาอะไรมารับรองวะเนี่ย))
ในใจสับสน กังวล ลังเล คิดหนัก
เอาก็เอาวะ ไปก็ไป มันคงไม่เป็นไรมั้ง

2ทุ่มกว่าๆ

"พี่อยู่ข้างล่างแล้วนะครับ"
"ค่ะๆ"
เดินลงไป ใจเต้นตุ้มๆต่อมๆ

HONDA ACCORD มาจอดอยู่หน้าหอ
พร้อมกับผู้ชายหน้าตี๋ ขาว สูง ใส่แว่นเปิดประตูออกมารับ
"สวัสดีครับ"
โอวว พี่น้อง แม่ง ดูดีกว่าที่คิดไว้มากมาย
หน้าเด็กกว่าอายุมากๆ
ถ้าไม่รู้นี่นึกว่า 29-30 เลยนะ

ขับรถออกไปกินข้าว
เดินข้าวสาร
จบลงด้วยไปกินเหล้า!!!

เสี่ยงอันตรายป็นอย่างยิ่ง
แต่ทั้งหมดนี้ กูเป็นคนเสนอเอง
แรงจริงๆ ผู้หญิงคนนี้
นาทีนั้น แม่ง.....หล่อ รวย ดูดี มีสกุล........กูยอม!!!

ปรากฏว่าผิดคาดครับ!!
พี่เค้าไม่ทำอะไรกูเลยแม่แต่น้อย
ไม่แม้แต่จะพูดจาม่อกู
ไม่แตะต้องกูซักนิด
ในใจคิด รังเกียจกูป่าววะ

ได้ใจครับ
ได้ใจกุลชลีไปเต็มๆ
ประทับใจอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน
ทั้งๆที่เขาอาจะหลอกให้กูตายใจก็ได้

แต่ตอนนี้ก็............รักได้อีกเลย ที่รัก !!!!!

เรื่องนี้มันยังมีความคืบหน้าต่อไปอีก ว่างๆมาจะเล่าใหม่

อัพยาวเอาโล่จริงๆ

เมื่อวาน
เธอมารับที่คณะ ไปกินข้าว
บรรยากาศอึมครึม....เงียบ...นิ่ง
บทสนทนามีน้อยมาก
เธอเอ่ยปากมาว่า
"ว่าแล้ว...ดูเหมือนมีอะไรเปลี่ยนไป"
"....................."
ฉันเงียบ

ถ้าเป็นคนที่เรารู้จักดี
เส้นแบ่งมันก็บางมาก.

.

.

ข่มขืน หรือ สมยอม?

.

.

.

เราไม่ยอมแล้วทำอะไรได้มั้ย
ในเมื่อเรา.............รู้จักกันดี

.

.

.

อย่าทำร้ายกัน
ฉันทรมาน

*ไปดูรักสามเศร้ามา  รู้สึกหดหู่
หนังไม่ได้ซึ้ง แต่หดหู่ ดูแล้วเศร้าแบบห่อเหี่ยว
เนื้อเรื่องไม่มีอะไรน่าสนใจเป็นพิเศษ
แต่บทพูด........เจ๋งมาก

ไปดูกันนะ

ยินดีต้อนรับน้องหมาทุกตัว
เข้าสู่บ้านหลังใหม่
บ้านที่มีแต่ความรัก  ความห่วงใย
เธอจะมีเพื่อน
เธอจะไม่เหงา
เธอจะได้กินอาหารอร่อยๆ
เธอจะได้อยู่บ้านที่สะอาดๆ

พวกเธอหลายตัว
มองหน้าเราด้วยความหวาดกลัวบ้าง
ดุร้ายบ้าง
ระแวงเพื่อนร่วมห้องบ้าง

ไม่ต้องกลัวนะ
ไม่ต้องกลัว..........
พี่หมอทุกคนรักเธอ
และสัญญว่าจะดูแลเธออย่างสุดความสามารถ
ให้สมกับที่เธอเป็น................

"สัตว์ทดลอง"

** วันนี้ได้สัตว์ทดลองมาใหม่ เป็นน้องหมาสีดำ ตัวโต เป็นมิตรอย่างยิ่ง
ขอบคุณนะ........ขอบคุณที่อุทิศชีวิต เพื่อช่วยเหลือสัตว์โลกอีกหลายชีวิต
(ถึงกูจะไม่ได้เก่งพอที่จะช่วยอะไรได้มากก็เถอะ แต่ก็ดีกว่าไม่ได้ทำอะไรเลย)

วันนี้ได้ฤกษ์มาขยายความ
อัพยาวเอาโล่...
ใครใคร่อ่าน......อ่าน
ใครไม่ใคร่อ่าน......ก็ไม่เป็นไร

เหตุเกิดเพราะโลกนี้มีสิ่งมหรรศจรรย์ที่เรียกว่า "MSN"
ที่ทำให้คนเราคุยกันผ่านตัวอักษรได้โดยที่ไม่ต้องรู้จักกัน ไม่เห็นหน้ากัน
เริ่มเรื่องดูเหมือน MSN สื่อรักธรรมดา
แต่คนอย่างกุลชลี คงไม่หารักแท้ทาง MSN
โดยการให้ e-mail ใครมั่วซั่ว หรือ แอดใครส่งเดชอย่างแน่นอน

เพื่อน......
ฉันแอด e-mail เพื่อนคนนึงในคณะ
แต่เมื่อทักมันไป  คนที่ตอบกลับมากลับพูดจาเพราะกว่าที่ควรจะเป็น

"อีน้อยโหน่ง มึงทำอะไรอยู่วะ"
"สวัสดีครับ"
"อีห่า มึงจะพูดเพราะกับกูทำไมเนี่ย"
"ขอโทษครับ คุณเป็นใครครับ"
"กูจอยไง อียาย อะไรเนี่ย มึงอย่ามาอำกู"
"ขอโทษครับ ผมไม่ใช่เพื่อนคุณ!!"

อึ้ง..........

"ขอโทษค่ะ...ขอโทษๆๆๆ"

กูรีบขอโทษเป็นพัลวัล
เอ๋อแดกชั่วครู่ แล้วเมลที่กูได้มานี่มันไม่ใช่อียายรึไงวะ
แล้วกูจะทำยังต่อไปเนี่ย ทักเค้าซะสถุน
การพูดคุยก็ดำเนินต่อไป.............
เริ่มเข้าสู่โหมดสุภาพ
บทสนทนาดำเนินไปด้วยรอยยิ้ม
เออ ผู้ชายคนนี้น่ารักแฮะ
คุยไปเรื่อยๆ.....เรื่อยๆ...........และเรื่อยๆ
จนฉันกลายเป็นคนติด MSN โดยไม่รู้ตัว

เป็นระยะเวลานานพอควรที่เราคุยกันแบบนี้
มีครั้งนึงที่พี่เค้าไปดูงาน แล้วซื้อขนมส่งมาฝาก
ปลื้มครับ....คนไม่เคยเห็นหน้า ยังอุตส่ามีน้ำใจซื้อของมาฝาก
แต่ต่อมา พักหลังๆก็ไม่ได้คุยกัน
ฉันเรียน พี่แกก็ทำงาน ไม่มีเวลา

จนบัดนี้ ผ่านมา 2ปี ที่เรารู้จักกัน
ไม่อยากจะเชื่อ!!!!!!!
ฉันคุยกับผูชายที่ไม่เคยเจอกัน เป็นเวลากว่าสองปี
รู้เพียงแต่ว่า

เป็นสถาปนิก จบลาดกระบัง
เป็นคนจีน ขาว ตี๋
ทำงานอยู่แถวดุสิต
บ้านอยู่พระประแดง
ยังไม่แต่งงาน
และที่สำคัญ  อายุ 38!!

ฉันครุ่นคิดว่า คนที่อายุขนาดนี้แล้วมานั่ง online MSN นี่จะเป็นคนยังไงนะ
รู้ตัวอีกที.............ฉันก็รู้สึกดีไปซะแล้ว

ก่อนเปิดเทอมไปกรุงมา
ไปจัดการธุระเล็กน้อย
เลยออนไลน์ที่ห้องเพื่อน
ปรากฏว่าเจอพี่คนนี้ครับ
หลังจากที่ไม่ได้คุยกันมาเป็นปี
ในใจแอบตื่นเต้นเล็กน้อย

"สวัสดีค่ะ"
"สวัสดีครับ ไม่ได้เจอกันตั้งนานนะครับ"
"ค่ะ..คิดถึงนะคะเนี่ย"

เราเปิดบทสนทนาอย่างเมามัน
แย่งกันพูด แย่งกันพิมราวกับแป้นจะพัง
ก็ยังคงรู้สึกอบอุ่น
ไม่ได้คุยกันนานแค่ไหน ผู้ชายคนนี้ก็ยังคงอความอบอุ่นไว้ได้เสมอ
สุดท้ายแล้ว บทสนทนาทั้งหลายแหล่ ก็จบลงที่การ "นัดกินข้าว"
โอววววว  ไม่อยากจะเชื่อ "นัดเจอคนใน MSN"
แลดูเป็นเรื่องน่ากลัว เลวร้าย และเสี่ยงอันตรายอย่างยิ่ง
เด็กๆ ไม่ควรเอาเป็นตัวอย่าง
ฉันเองก็บรรลุนิติภาวะมาหลายปีแล้ว
ทำไมถึงตัดสินใจแบบนี้นะ

"แล้วจอยจะเป็นอะไรมั้ยคะเนี่ย"
"โอย ไม่เป็นไรครับ พี่รับรอง"
(( แม่งรับรอง แล้วเอาอะไรมารับรองวะเนี่ย))
ในใจสับสน กังวล ลังเล คิดหนัก
เอาก็เอาวะ ไปก็ไป มันคงไม่เป็นไรมั้ง

2ทุ่มกว่าๆ

"พี่อยู่ข้างล่างแล้วนะครับ"
"ค่ะๆ"
เดินลงไป ใจเต้นตุ้มๆต่อมๆ

HONDA ACCORD มาจอดอยู่หน้าหอ
พร้อมกับผู้ชายหน้าตี๋ ขาว สูง ใส่แว่นเปิดประตูออกมารับ
"สวัสดีครับ"
โอวว พี่น้อง แม่ง ดูดีกว่าที่คิดไว้มากมาย
หน้าเด็กกว่าอายุมากๆ
ถ้าไม่รู้นี่นึกว่า 29-30 เลยนะ

ขับรถออกไปกินข้าว
เดินข้าวสาร
จบลงด้วยไปกินเหล้า!!!

เสี่ยงอันตรายป็นอย่างยิ่ง
แต่ทั้งหมดนี้ กูเป็นคนเสนอเอง
แรงจริงๆ ผู้หญิงคนนี้
นาทีนั้น แม่ง.....หล่อ รวย ดูดี มีสกุล........กูยอม!!!

ปรากฏว่าผิดคาดครับ!!
พี่เค้าไม่ทำอะไรกูเลยแม่แต่น้อย
ไม่แม้แต่จะพูดจาม่อกู
ไม่แตะต้องกูซักนิด
ในใจคิด รังเกียจกูป่าววะ

ได้ใจครับ
ได้ใจกุลชลีไปเต็มๆ
ประทับใจอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน
ทั้งๆที่เขาอาจะหลอกให้กูตายใจก็ได้

แต่ตอนนี้ก็............รักได้อีกเลย ที่รัก !!!!!

เรื่องนี้มันยังมีความคืบหน้าต่อไปอีก ว่างๆมาจะเล่าใหม่

อัพยาวเอาโล่จริงๆ

เมื่อวาน
เธอมารับที่คณะ ไปกินข้าว
บรรยากาศอึมครึม....เงียบ...นิ่ง
บทสนทนามีน้อยมาก
เธอเอ่ยปากมาว่า
"ว่าแล้ว...ดูเหมือนมีอะไรเปลี่ยนไป"
"....................."
ฉันเงียบ

ทำไมวันนี้กุลชลีถึงดูแตกต่าง
ทั้งๆที่กุลชลีก็ยังเป็นคนเดิม

เธอบอกว่า
ฉันดูแปลกไป
คำพูดเปลี่ยน
น้ำเสียงเปลี่ยน
รูปประโยคเปลี่ยน
สีหน้าเปลี่ยน
เหมือนฉันจะพยายามบอกอะไรบางอย่าง

ทั้งๆที่ฉันก็ไม่ได้จะสื่ออะไร
จริงๆนะ.........

ฉันใส่กระโปรงตัวเดิม
วันนี้เธอกลับบอกว่า มันดูแย่
ทั้งๆที่กระโปรงของฉันยาวเท่ากันทุกตัว
เสื้อเบอร์เดียวกันทุกตัว
ทำไมเธอถึงมองว่ามันไม่เหมือนเดิม??

ใครกันแน่ที่เป็นฝ่ายต่างไป
ฉันเปลี่ยนไปจริงๆ
หรือเป็นเธอกันแน่

เธอใส่ร้ายฉันหรือปล่าว?

ถ้าเป็นคนที่เรารู้จักดี
เส้นแบ่งมันก็บางมาก.

.

.

ข่มขืน หรือ สมยอม?

.

.

.

เราไม่ยอมแล้วทำอะไรได้มั้ย
ในเมื่อเรา.............รู้จักกันดี

.

.

.

อย่าทำร้ายกัน
ฉันทรมาน

*ไปดูรักสามเศร้ามา  รู้สึกหดหู่
หนังไม่ได้ซึ้ง แต่หดหู่ ดูแล้วเศร้าแบบห่อเหี่ยว
เนื้อเรื่องไม่มีอะไรน่าสนใจเป็นพิเศษ
แต่บทพูด........เจ๋งมาก

ไปดูกันนะ

ยินดีต้อนรับน้องหมาทุกตัว
เข้าสู่บ้านหลังใหม่
บ้านที่มีแต่ความรัก  ความห่วงใย
เธอจะมีเพื่อน
เธอจะไม่เหงา
เธอจะได้กินอาหารอร่อยๆ
เธอจะได้อยู่บ้านที่สะอาดๆ

พวกเธอหลายตัว
มองหน้าเราด้วยความหวาดกลัวบ้าง
ดุร้ายบ้าง
ระแวงเพื่อนร่วมห้องบ้าง

ไม่ต้องกลัวนะ
ไม่ต้องกลัว..........
พี่หมอทุกคนรักเธอ
และสัญญว่าจะดูแลเธออย่างสุดความสามารถ
ให้สมกับที่เธอเป็น................

"สัตว์ทดลอง"

** วันนี้ได้สัตว์ทดลองมาใหม่ เป็นน้องหมาสีดำ ตัวโต เป็นมิตรอย่างยิ่ง
ขอบคุณนะ........ขอบคุณที่อุทิศชีวิต เพื่อช่วยเหลือสัตว์โลกอีกหลายชีวิต
(ถึงกูจะไม่ได้เก่งพอที่จะช่วยอะไรได้มากก็เถอะ แต่ก็ดีกว่าไม่ได้ทำอะไรเลย)

วันนี้ได้ฤกษ์มาขยายความ
อัพยาวเอาโล่...
ใครใคร่อ่าน......อ่าน
ใครไม่ใคร่อ่าน......ก็ไม่เป็นไร

เหตุเกิดเพราะโลกนี้มีสิ่งมหรรศจรรย์ที่เรียกว่า "MSN"
ที่ทำให้คนเราคุยกันผ่านตัวอักษรได้โดยที่ไม่ต้องรู้จักกัน ไม่เห็นหน้ากัน
เริ่มเรื่องดูเหมือน MSN สื่อรักธรรมดา
แต่คนอย่างกุลชลี คงไม่หารักแท้ทาง MSN
โดยการให้ e-mail ใครมั่วซั่ว หรือ แอดใครส่งเดชอย่างแน่นอน

เพื่อน......
ฉันแอด e-mail เพื่อนคนนึงในคณะ
แต่เมื่อทักมันไป  คนที่ตอบกลับมากลับพูดจาเพราะกว่าที่ควรจะเป็น

"อีน้อยโหน่ง มึงทำอะไรอยู่วะ"
"สวัสดีครับ"
"อีห่า มึงจะพูดเพราะกับกูทำไมเนี่ย"
"ขอโทษครับ คุณเป็นใครครับ"
"กูจอยไง อียาย อะไรเนี่ย มึงอย่ามาอำกู"
"ขอโทษครับ ผมไม่ใช่เพื่อนคุณ!!"

อึ้ง..........

"ขอโทษค่ะ...ขอโทษๆๆๆ"

กูรีบขอโทษเป็นพัลวัล
เอ๋อแดกชั่วครู่ แล้วเมลที่กูได้มานี่มันไม่ใช่อียายรึไงวะ
แล้วกูจะทำยังต่อไปเนี่ย ทักเค้าซะสถุน
การพูดคุยก็ดำเนินต่อไป.............
เริ่มเข้าสู่โหมดสุภาพ
บทสนทนาดำเนินไปด้วยรอยยิ้ม
เออ ผู้ชายคนนี้น่ารักแฮะ
คุยไปเรื่อยๆ.....เรื่อยๆ...........และเรื่อยๆ
จนฉันกลายเป็นคนติด MSN โดยไม่รู้ตัว

เป็นระยะเวลานานพอควรที่เราคุยกันแบบนี้
มีครั้งนึงที่พี่เค้าไปดูงาน แล้วซื้อขนมส่งมาฝาก
ปลื้มครับ....คนไม่เคยเห็นหน้า ยังอุตส่ามีน้ำใจซื้อของมาฝาก
แต่ต่อมา พักหลังๆก็ไม่ได้คุยกัน
ฉันเรียน พี่แกก็ทำงาน ไม่มีเวลา

จนบัดนี้ ผ่านมา 2ปี ที่เรารู้จักกัน
ไม่อยากจะเชื่อ!!!!!!!
ฉันคุยกับผูชายที่ไม่เคยเจอกัน เป็นเวลากว่าสองปี
รู้เพียงแต่ว่า

เป็นสถาปนิก จบลาดกระบัง
เป็นคนจีน ขาว ตี๋
ทำงานอยู่แถวดุสิต
บ้านอยู่พระประแดง
ยังไม่แต่งงาน
และที่สำคัญ  อายุ 38!!

ฉันครุ่นคิดว่า คนที่อายุขนาดนี้แล้วมานั่ง online MSN นี่จะเป็นคนยังไงนะ
รู้ตัวอีกที.............ฉันก็รู้สึกดีไปซะแล้ว

ก่อนเปิดเทอมไปกรุงมา
ไปจัดการธุระเล็กน้อย
เลยออนไลน์ที่ห้องเพื่อน
ปรากฏว่าเจอพี่คนนี้ครับ
หลังจากที่ไม่ได้คุยกันมาเป็นปี
ในใจแอบตื่นเต้นเล็กน้อย

"สวัสดีค่ะ"
"สวัสดีครับ ไม่ได้เจอกันตั้งนานนะครับ"
"ค่ะ..คิดถึงนะคะเนี่ย"

เราเปิดบทสนทนาอย่างเมามัน
แย่งกันพูด แย่งกันพิมราวกับแป้นจะพัง
ก็ยังคงรู้สึกอบอุ่น
ไม่ได้คุยกันนานแค่ไหน ผู้ชายคนนี้ก็ยังคงอความอบอุ่นไว้ได้เสมอ
สุดท้ายแล้ว บทสนทนาทั้งหลายแหล่ ก็จบลงที่การ "นัดกินข้าว"
โอววววว  ไม่อยากจะเชื่อ "นัดเจอคนใน MSN"
แลดูเป็นเรื่องน่ากลัว เลวร้าย และเสี่ยงอันตรายอย่างยิ่ง
เด็กๆ ไม่ควรเอาเป็นตัวอย่าง
ฉันเองก็บรรลุนิติภาวะมาหลายปีแล้ว
ทำไมถึงตัดสินใจแบบนี้นะ

"แล้วจอยจะเป็นอะไรมั้ยคะเนี่ย"
"โอย ไม่เป็นไรครับ พี่รับรอง"
(( แม่งรับรอง แล้วเอาอะไรมารับรองวะเนี่ย))
ในใจสับสน กังวล ลังเล คิดหนัก
เอาก็เอาวะ ไปก็ไป มันคงไม่เป็นไรมั้ง

2ทุ่มกว่าๆ

"พี่อยู่ข้างล่างแล้วนะครับ"
"ค่ะๆ"
เดินลงไป ใจเต้นตุ้มๆต่อมๆ

HONDA ACCORD มาจอดอยู่หน้าหอ
พร้อมกับผู้ชายหน้าตี๋ ขาว สูง ใส่แว่นเปิดประตูออกมารับ
"สวัสดีครับ"
โอวว พี่น้อง แม่ง ดูดีกว่าที่คิดไว้มากมาย
หน้าเด็กกว่าอายุมากๆ
ถ้าไม่รู้นี่นึกว่า 29-30 เลยนะ

ขับรถออกไปกินข้าว
เดินข้าวสาร
จบลงด้วยไปกินเหล้า!!!

เสี่ยงอันตรายป็นอย่างยิ่ง
แต่ทั้งหมดนี้ กูเป็นคนเสนอเอง
แรงจริงๆ ผู้หญิงคนนี้
นาทีนั้น แม่ง.....หล่อ รวย ดูดี มีสกุล........กูยอม!!!

ปรากฏว่าผิดคาดครับ!!
พี่เค้าไม่ทำอะไรกูเลยแม่แต่น้อย
ไม่แม้แต่จะพูดจาม่อกู
ไม่แตะต้องกูซักนิด
ในใจคิด รังเกียจกูป่าววะ

ได้ใจครับ
ได้ใจกุลชลีไปเต็มๆ
ประทับใจอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน
ทั้งๆที่เขาอาจะหลอกให้กูตายใจก็ได้

แต่ตอนนี้ก็............รักได้อีกเลย ที่รัก !!!!!

เรื่องนี้มันยังมีความคืบหน้าต่อไปอีก ว่างๆมาจะเล่าใหม่

อัพยาวเอาโล่จริงๆ

เมื่อวาน
เธอมารับที่คณะ ไปกินข้าว
บรรยากาศอึมครึม....เงียบ...นิ่ง
บทสนทนามีน้อยมาก
เธอเอ่ยปากมาว่า
"ว่าแล้ว...ดูเหมือนมีอะไรเปลี่ยนไป"
"....................."
ฉันเงียบ

ทำไมวันนี้กุลชลีถึงดูแตกต่าง
ทั้งๆที่กุลชลีก็ยังเป็นคนเดิม

เธอบอกว่า
ฉันดูแปลกไป
คำพูดเปลี่ยน
น้ำเสียงเปลี่ยน
รูปประโยคเปลี่ยน
สีหน้าเปลี่ยน
เหมือนฉันจะพยายามบอกอะไรบางอย่าง

ทั้งๆที่ฉันก็ไม่ได้จะสื่ออะไร
จริงๆนะ.........

ฉันใส่กระโปรงตัวเดิม
วันนี้เธอกลับบอกว่า มันดูแย่
ทั้งๆที่กระโปรงของฉันยาวเท่ากันทุกตัว
เสื้อเบอร์เดียวกันทุกตัว
ทำไมเธอถึงมองว่ามันไม่เหมือนเดิม??

ใครกันแน่ที่เป็นฝ่ายต่างไป
ฉันเปลี่ยนไปจริงๆ
หรือเป็นเธอกันแน่

เธอใส่ร้ายฉันหรือปล่าว?

เมื่อนิยามความรักของฉันคือ "ความใส่ใจ"

ใสใจที่จะดูแลกัน
ใส่ใจที่จะห่วงใยกัน
ใส่ใจว่าเค้าจะรู้สึกกับสิ่งที่เราพูดยังไง
ใส่ใจในความเป็นอยู่ของเค้า
ใส่ใจความรู้สึกเค้ามากๆ
ใส่ใจที่จะอยู่เคียงข้างเวลาที่เค้าอ่อนแอ
ใส่ใจ...................

ทุกอย่าง...........

อาจจะไม่ใช่ความหมายทั้งหมดของความรัก
แต่ฉันคิดว่า มันครอบคลุมได้มากที่สุด

เธอบอกว่า เธอเองก็ใส่ใจ
แต่ความ"ใส่ใจ"กับความ"พอใจ"ของเรามันไม่เท่ากัน
เธอใส่ใจฉันได้เท่าที่เป็น
แล้วฉันล่ะ พอใจรึปล่าว??

หรือเป็นฉันเองที่ผิด
เส้นแบ่งของเรามันอยู่ตรงไหน
ทำไมมันถึงไม่บรรจบกัน??