เธอหายไปอีกแล้ว
เธอหายไปไหน
หายไปหลายวันแล้ว
ใครเจอช่วยบอกหน่อยนะ

ที่รักของฉันหายไป

การตัดสินใจผิดพลาด
ที่นับเป็นอีกหนึ่งครั้งสำคัญ

วันที่ 12 นี้เป็นวันสำคัญ
"วันของแม่"
ฉันต้องอยู่กับแม่
กับพ่อ
กับคนที่บ้าน

แต่ฉันกลับมาอยู่อะไรที่นี่?
มาอยู่กับใครที่นี่ ?
ทำไมฉันไม่กลับบ้าน?

อยู่ด้วยความทรมาน
"เธอมาที่นี่ทำไม"
"ก็มาหานู๋ไง"
??????

มาหาเราเหรอ
ทำไมฉันไม่รู้สึกว่ามีคนอยู่เป็นเพื่อนเลย
เธอมาเพื่ออะไร

กลับไปซะที่รัก
ถ้าจะมาเพื่อ"เล่นเน็ต และอยู่กับคอมพิวเตอร์"
ที่กรุงเทพก็เล่นได้นี่
ไม่ต้องมาเล่นไกลถึงที่นี่
ไม่ต้องมาทำให้ฉันเสียความรู้สึกถึงที่นี่

เบื่อ
ทนไม่ไหว

ฉันพลาดไปแล้วจริงๆ
พลาดที่ไม่กลับไปอยู่กับคนที่สำคัญที่สุด
ในวันแบบนี้

คิดถึงแม่นะ

เห็นคุณค่าของเวลาแล้วหรือยัง

เข็ดมั้ยจอย

ทีหลัง
อย่าปล่อยให้เวลามันผ่านไปโดยไร้ประโยชน์อย่างนี้อีก

รักพ่อกะแม่นะ

ไอ้บิ้ก อย่าดื้อมาก แม่กะพ่อเหนื่อย

    เหตุผล

ฉันเป็นคนมีเหตุผล
ฉันเชื่ออย่างนั้น

เหตุผลของทุกคนมันก็เป็นเหตุผลที่เข้าข้างตัวเอง
เพราะฉะนั้น อย่าประนามกันด้วยคำว่า"ไร้เหตุผล"
ในเมื่อเหตุผลของเธอ
มันก็เป็นเหตุผลที่เข้าข้างตัวเธอเองเหมือนกัน

ฉันเข้าใจ
เข้าใจในความเป็นไป
เข้าใจว่าต้องทำตัวยังไง
เข้าใจทุกเรื่องราว ทุกเหตุผล

แต่ฉันไม่สามารถบังคับความรู้สึกของฉัน
ให้คล้อยตามเหตุผลเหล่านั้นได้

ฉันยังคงรู้สึกแย่
แม้จะเข้าใจก็ตาม

จะให้ฉันรู้สึกยินดีอย่างนั้นหรือ
เห็นแก่ตัวไปมั้ย?
ปล่อยให้ฉันได้รู้สึกตามสัญชาติญาณมนุษย์เถอะ
ฉันเป็นคนนะ  คิดเป็น เจ็บเป็น รู้สึกเป็น

ฉันเป็นมนุษย์ที่สมบูรณ์แบบได้
เพราะฉันมี"ความรู้สึก"
ไม่ใช่เพราะ "มีเหตุผล"

ตอนนี้ลอยตัวอยู่เหนือทุกเหตุผลไปแล้ว

ฝนตกลงมากระหน่ำ
ราวกับฟ้าจะถล่ม

ที่นี่ฝนตก .........

ฉันขับรถออกไปข้างนอก
กลับพบกับถนนที่แห้งสนิท

ที่อื่นฝนไม่ตก............

ฉันอยากอยู่ทีนั่น
อยากอยู่ที่ ที่ฝนไม่ตก
ฉันไม่ต้องเปียกปอน ไม่ต้องเหน็บหนาว

เมื่อไหร่ ที่นี่ฝนจะหยุดตกซะที

เมื่อไหร่ปัญหามากมายมันจะผ่านพ้นไปซะที

รู้สึกเหมือนไม่มีทางออก
ทำไมฉันต้องเป็นคนที่โชคร้าย?

เหนื่อย(ยังไม่หายเลย)

เหนื่อย

จะไม่ไหวแล้ว

อยากหายไป!!!

ที่หายไปนานานนี่คือมีสอบ
เปิดเทอมมาไม่ถึงเดือน
ก็.............สอบ

วันนี้เสร็จไปแล้วหนึ่ง

ชีวิตนักศึกษารันทด
เรียนเช้าทุกวัน
8 โมงต้องถึงห้องเรียน

"กุลชลี.....มาค่ะ"

นีแก่ขนาดนี้แล้วกูยังต้องมานั่งยกมือ ขานชื่ออยู่อีกหรือ
ให้เครพธงชาติเลยดีมั้ย
สวดมนต์ด้วยเลยดีมั้ย

ช่วงนี้เหนื่อย
อยากอัพอะไรมากมาย
แต่ยังไม่มีเวลาเรียบเรียง
ใครที่ติดตามก็รอหน่อยนะ
แต่ใครที่ไม่ติดตามก็ไม่ต้องรอ
(เออ ก็แน่ล่ะ จะพูดเพื่อ?!)

ขอโทษที่ไม่ค่อยว่างเม้นกลับนะ

ถ้าเป็นคนที่เรารู้จักดี
เส้นแบ่งมันก็บางมาก.

.

.

ข่มขืน หรือ สมยอม?

.

.

.

เราไม่ยอมแล้วทำอะไรได้มั้ย
ในเมื่อเรา.............รู้จักกันดี

.

.

.

อย่าทำร้ายกัน
ฉันทรมาน

*ไปดูรักสามเศร้ามา  รู้สึกหดหู่
หนังไม่ได้ซึ้ง แต่หดหู่ ดูแล้วเศร้าแบบห่อเหี่ยว
เนื้อเรื่องไม่มีอะไรน่าสนใจเป็นพิเศษ
แต่บทพูด........เจ๋งมาก

ไปดูกันนะ

ยินดีต้อนรับน้องหมาทุกตัว
เข้าสู่บ้านหลังใหม่
บ้านที่มีแต่ความรัก  ความห่วงใย
เธอจะมีเพื่อน
เธอจะไม่เหงา
เธอจะได้กินอาหารอร่อยๆ
เธอจะได้อยู่บ้านที่สะอาดๆ

พวกเธอหลายตัว
มองหน้าเราด้วยความหวาดกลัวบ้าง
ดุร้ายบ้าง
ระแวงเพื่อนร่วมห้องบ้าง

ไม่ต้องกลัวนะ
ไม่ต้องกลัว..........
พี่หมอทุกคนรักเธอ
และสัญญว่าจะดูแลเธออย่างสุดความสามารถ
ให้สมกับที่เธอเป็น................

"สัตว์ทดลอง"

** วันนี้ได้สัตว์ทดลองมาใหม่ เป็นน้องหมาสีดำ ตัวโต เป็นมิตรอย่างยิ่ง
ขอบคุณนะ........ขอบคุณที่อุทิศชีวิต เพื่อช่วยเหลือสัตว์โลกอีกหลายชีวิต
(ถึงกูจะไม่ได้เก่งพอที่จะช่วยอะไรได้มากก็เถอะ แต่ก็ดีกว่าไม่ได้ทำอะไรเลย)

วันนี้ได้ฤกษ์มาขยายความ
อัพยาวเอาโล่...
ใครใคร่อ่าน......อ่าน
ใครไม่ใคร่อ่าน......ก็ไม่เป็นไร

เหตุเกิดเพราะโลกนี้มีสิ่งมหรรศจรรย์ที่เรียกว่า "MSN"
ที่ทำให้คนเราคุยกันผ่านตัวอักษรได้โดยที่ไม่ต้องรู้จักกัน ไม่เห็นหน้ากัน
เริ่มเรื่องดูเหมือน MSN สื่อรักธรรมดา
แต่คนอย่างกุลชลี คงไม่หารักแท้ทาง MSN
โดยการให้ e-mail ใครมั่วซั่ว หรือ แอดใครส่งเดชอย่างแน่นอน

เพื่อน......
ฉันแอด e-mail เพื่อนคนนึงในคณะ
แต่เมื่อทักมันไป  คนที่ตอบกลับมากลับพูดจาเพราะกว่าที่ควรจะเป็น

"อีน้อยโหน่ง มึงทำอะไรอยู่วะ"
"สวัสดีครับ"
"อีห่า มึงจะพูดเพราะกับกูทำไมเนี่ย"
"ขอโทษครับ คุณเป็นใครครับ"
"กูจอยไง อียาย อะไรเนี่ย มึงอย่ามาอำกู"
"ขอโทษครับ ผมไม่ใช่เพื่อนคุณ!!"

อึ้ง..........

"ขอโทษค่ะ...ขอโทษๆๆๆ"

กูรีบขอโทษเป็นพัลวัล
เอ๋อแดกชั่วครู่ แล้วเมลที่กูได้มานี่มันไม่ใช่อียายรึไงวะ
แล้วกูจะทำยังต่อไปเนี่ย ทักเค้าซะสถุน
การพูดคุยก็ดำเนินต่อไป.............
เริ่มเข้าสู่โหมดสุภาพ
บทสนทนาดำเนินไปด้วยรอยยิ้ม
เออ ผู้ชายคนนี้น่ารักแฮะ
คุยไปเรื่อยๆ.....เรื่อยๆ...........และเรื่อยๆ
จนฉันกลายเป็นคนติด MSN โดยไม่รู้ตัว

เป็นระยะเวลานานพอควรที่เราคุยกันแบบนี้
มีครั้งนึงที่พี่เค้าไปดูงาน แล้วซื้อขนมส่งมาฝาก
ปลื้มครับ....คนไม่เคยเห็นหน้า ยังอุตส่ามีน้ำใจซื้อของมาฝาก
แต่ต่อมา พักหลังๆก็ไม่ได้คุยกัน
ฉันเรียน พี่แกก็ทำงาน ไม่มีเวลา

จนบัดนี้ ผ่านมา 2ปี ที่เรารู้จักกัน
ไม่อยากจะเชื่อ!!!!!!!
ฉันคุยกับผูชายที่ไม่เคยเจอกัน เป็นเวลากว่าสองปี
รู้เพียงแต่ว่า

เป็นสถาปนิก จบลาดกระบัง
เป็นคนจีน ขาว ตี๋
ทำงานอยู่แถวดุสิต
บ้านอยู่พระประแดง
ยังไม่แต่งงาน
และที่สำคัญ  อายุ 38!!

ฉันครุ่นคิดว่า คนที่อายุขนาดนี้แล้วมานั่ง online MSN นี่จะเป็นคนยังไงนะ
รู้ตัวอีกที.............ฉันก็รู้สึกดีไปซะแล้ว

ก่อนเปิดเทอมไปกรุงมา
ไปจัดการธุระเล็กน้อย
เลยออนไลน์ที่ห้องเพื่อน
ปรากฏว่าเจอพี่คนนี้ครับ
หลังจากที่ไม่ได้คุยกันมาเป็นปี
ในใจแอบตื่นเต้นเล็กน้อย

"สวัสดีค่ะ"
"สวัสดีครับ ไม่ได้เจอกันตั้งนานนะครับ"
"ค่ะ..คิดถึงนะคะเนี่ย"

เราเปิดบทสนทนาอย่างเมามัน
แย่งกันพูด แย่งกันพิมราวกับแป้นจะพัง
ก็ยังคงรู้สึกอบอุ่น
ไม่ได้คุยกันนานแค่ไหน ผู้ชายคนนี้ก็ยังคงอความอบอุ่นไว้ได้เสมอ
สุดท้ายแล้ว บทสนทนาทั้งหลายแหล่ ก็จบลงที่การ "นัดกินข้าว"
โอววววว  ไม่อยากจะเชื่อ "นัดเจอคนใน MSN"
แลดูเป็นเรื่องน่ากลัว เลวร้าย และเสี่ยงอันตรายอย่างยิ่ง
เด็กๆ ไม่ควรเอาเป็นตัวอย่าง
ฉันเองก็บรรลุนิติภาวะมาหลายปีแล้ว
ทำไมถึงตัดสินใจแบบนี้นะ

"แล้วจอยจะเป็นอะไรมั้ยคะเนี่ย"
"โอย ไม่เป็นไรครับ พี่รับรอง"
(( แม่งรับรอง แล้วเอาอะไรมารับรองวะเนี่ย))
ในใจสับสน กังวล ลังเล คิดหนัก
เอาก็เอาวะ ไปก็ไป มันคงไม่เป็นไรมั้ง

2ทุ่มกว่าๆ

"พี่อยู่ข้างล่างแล้วนะครับ"
"ค่ะๆ"
เดินลงไป ใจเต้นตุ้มๆต่อมๆ

HONDA ACCORD มาจอดอยู่หน้าหอ
พร้อมกับผู้ชายหน้าตี๋ ขาว สูง ใส่แว่นเปิดประตูออกมารับ
"สวัสดีครับ"
โอวว พี่น้อง แม่ง ดูดีกว่าที่คิดไว้มากมาย
หน้าเด็กกว่าอายุมากๆ
ถ้าไม่รู้นี่นึกว่า 29-30 เลยนะ

ขับรถออกไปกินข้าว
เดินข้าวสาร
จบลงด้วยไปกินเหล้า!!!

เสี่ยงอันตรายป็นอย่างยิ่ง
แต่ทั้งหมดนี้ กูเป็นคนเสนอเอง
แรงจริงๆ ผู้หญิงคนนี้
นาทีนั้น แม่ง.....หล่อ รวย ดูดี มีสกุล........กูยอม!!!

ปรากฏว่าผิดคาดครับ!!
พี่เค้าไม่ทำอะไรกูเลยแม่แต่น้อย
ไม่แม้แต่จะพูดจาม่อกู
ไม่แตะต้องกูซักนิด
ในใจคิด รังเกียจกูป่าววะ

ได้ใจครับ
ได้ใจกุลชลีไปเต็มๆ
ประทับใจอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน
ทั้งๆที่เขาอาจะหลอกให้กูตายใจก็ได้

แต่ตอนนี้ก็............รักได้อีกเลย ที่รัก !!!!!

เรื่องนี้มันยังมีความคืบหน้าต่อไปอีก ว่างๆมาจะเล่าใหม่

อัพยาวเอาโล่จริงๆ